Sana sevilmenin ne olduğunu anlatamam ki,
Bilmezdim çünkü o duyguyu.
Bir kez bile sevilmemiştim
Seninle tanışana kadar.
Seninle olmak;
Karanlık bir odada
İlk kez bir pencerenin açılması gibi.
Hiç bilmediğin;
Tadını, dokusunu, kokusunu
Hayal bile edemediğin bir hissin
Bir anda bütün dünyanı sarması gibi…
Bir insanın:
“Meğer yaşamak,
Birinin gözlerinde var olduğunu hissetmekmiş”
Dediği o kırılma noktası.
Gecenin en zifiri yerinde
Sen aydınlattın içimi.
Seninle doldum
Deniz kenarında, kayalıklarda otururken…
Ayı seyrettik,
Ufuktaki yıldızlara baktık
Ve sarıldık sımsıkı,
Kimseye aldırmadan.
Seninle yaşadım huzuru, aşkı.
Seninle tattım
Hiç bilmediğim o duyguları.
Meğer sevilmek,
Bir kalbe dokunmaktan öteymiş;
Birinin yanında
Kendini tamamlanmış hissetmekmiş.
Ben seni tanıyana kadar
Sevilmenin ne demek olduğunu bilmiyordum.
Şimdi biliyorum.
Çünkü sen,
Karanlığımda açılan ilk penceresin.
Ve ben,
O pencereden giren ışıkta
İlk kez
Kendimi sevildiğim yerde buldum.
